چو بشنيد از او اين سخن كدخداى * بكرد آنچه گفتش به دو رهنماى مى روشن آورد رامشگران * همان در خورش با گهر مهتران فريدون غم افكند و رامش گزيد * شبى كرد جشنى چنانچون سزيد چو شد رام گيتى دوان كندرو * برون آمد از پيش سالار نو نشست از بر بارهء راه جوى * سوى شاه ضحاك بنهاد روى بيامد چو پيش سپهبد رسيد * سراسر بگفت آنچه ديد و شنيد به دو گفت كاى شاه گردنكشان * ببرگشتن كارت آمد نشان سه مرد سرافراز با لشكرى * فراز آمدند از دگر كشورى ازان سه يكى كهتر اندر ميان * به بالاى سرو و بچهر كيان بسالست كهتر فزونيش بيش * از آن مهتران او نهد پاى پيش يكى گرز دارد چو يك لخت كوه * همى تابد اندر ميان گروه باسپ اندر آمد بايوان شاه * دو پر مايه با او هميدون به راه بيامد بتخت كئى بر نشست * همه بند و نيرنگ تو كرد پست هر آن كس كه بود اندر ايوان تو * ز مردان مرد و ز ديوان تو سر از پاى يك سر فرو ريختشان * همه مغز با خون براميختشان به دو گفت ضحاك شايد بدن * كه مهمان بود شاد بايد بدن چنين داد پاسخ ورا پيش كار * كه مهمان ابا گرزهء گاو سار به مردى نشيند بآرام تو * ز تاج و كمر بسترد نام تو بآيين خويش آورد ناسپاس * چنين گر تو مهمان شناسى شناس به دو گفت ضحاك چندين منال * كه مهمان گستاخ بهتر بفال چنين داد پاسخ به دو كندرو * كه آرى شنيدم تو پاسخ شنو گرين نامور هست مهمان تو * چه كارستش اندر شبستان تو كه با دختران جهاندار جم * نشيند زند راى بر بيش و كم بيك دست گيرد رخ شهرناز * بديگر عقيق لب ارنواز شب تيره‌گون خود بتر زين كند * به زير سر از مشك بالين كند چو مشك آن دو گيسوى دو ماه تو * كه بودند همواره دلخواه تو [ بگيرد ببرشان چو شد نيم مست * بدين گونه مهمان نبايد بدست ] بر آشفت ضحاك بر سان كرگ * شنيد آن سخن كار زو كرد مرگ بدشنام زشت و بآواز سخت * شگفتى بشوريد با شور بخت به دو گفت هرگز تو در خان من * ازين پس نباشى نگهبان من چنين داد پاسخ ورا پيش كار * كه ايدون گمانم من اى شهريار كزان بخت هرگز نباشدت بهر * به من چون دهى كدخدايى شهر چو بىبهره باشى ز گاه مهى * مرا كار سازندگى چون دهى چرا تو نسازى همى كار خويش * كه هرگز نيامدت ازين كار پيش ز تاج بزرگى چو موى از خمير * برون آمدى مهترا چاره گير [ ترا دشمن آمد بگه بر نشست * يكى گرزهء گاو پيكر بدست ] [ همه بند و نيرنگت از رنگ برد * دلارام بگرفت و گاهت سپرد ]